Zapiski maszynisty

Wiersz jest komentarzem do tego zdjęcia:

one jeszcze trwają w milczeniu -
nocne gwiazdy na ziemi przysiadłe
ciepły blask niechaj sprzyja wspomnieniom
by nie zgasły gdy noc całkiem zbladnie

dotknij lamp wśród rozjazdów trwających
bo gdy czas je swą pędnią obróci -
znikną wszystkie nostalgie drgające
i co dawne - więcej nie wróci

28 października 2009

komentarze (0) | dodaj komentarz

Na listy odpowiem sukcesywnie - proszę o cierpliwość i wyrozumiałość.

komentarze (4) | dodaj komentarz

Wróciwszy do pracy po przerwanym urlopie przy pierwszej nadarzającej się okazji zapytałem „z głupia frant" starszego dyspozytora: a może by tak w październiku dokończyć ten przerwany urlop? Okazja do „targu" była dobra, bo starszy właśnie zadzwonił do mnie żeby zamienić mi służby. Pochrząkał, pocmokał, w głowę się podrapał (tego akurat nie było słychać ani tym bardziej widać, ale od czego wyobraźnia, nieprawdaż?)... No dobra, niech będzie. Ale jak będzie trzeba to znowu zerwę. W porządku - potwierdziłem zawarcie dżentelmeńskiej umowy i drugiego października udałem się kontynuować wypoczynek.
Telefon milczał, milczał - ale w końcu się odezwał. Panie Marku, by pan przyszedł w piątek na noc... Dobra, jak umowa to umowa, zresztą i tak zbierałem się już do powrotu. Można by rzec - przeczułem sprawę. Starszy podyktował mi służbę - bez numeru, ułożoną operatywnie z powodu rozmaitych zamknięć i robót torowych. 12243 do Radomia, powrót 21220, zjazd służbowym ze Wschodniej do Wawra i wyprowadzenie z powrotem na Wschodnią pod pociąg 150. Równe dwanaście godzin. Będzie ciemno i - jak znam życie - mglisto.
Swoim zwyczajem zjawiam się na Grochowie nieco wcześniej. Kto późno przychodzi, sam sobie szkodzi - tej zasadzie hołduję już prawie dwadzieścia pięć lat. Szybko okaże się, że również dziś przydało się wcześniejsze przyjście...
Odnowiona i powiększona dyspozytornia to wręcz salon w porównaniu do starego, ciasnego pomieszczenia. Funkcjonuje już przeszło miesiąc ale ja dopiero dziś mam okazję ją obejrzeć. Dyspozytor przydziela mi EN57-1908 i EN57-1923. Kluczy od 1908 nie ma na wyznaczonym haczyku - co jest? Była na wypadkowej, klucze są w narzędziowni. Po drodze wstępuję do pomieszczenia turnusu po książki pokładowe. Od 1923 jest, od 1908 nie ma. Może ktoś już zaniósł na tabor? W kabinach też nie ma. Wracam do dyspozytora. Panie Tadziu, nie ma książki pokładowej od 1908. Dyspozytor dzwoni do mistrza zmianowego. Za kilka minut mistrz oddzwania. Dyspozytor przewraca ogromne kartki dziennika, czegoś szuka...
 - Pojechała - rzuca w końcu do słuchawki. - To się narobiło - mówi do mnie. - Maszynista wyjeżdżał jednostką 1808 a wziął książkę z 1908. Jak one są ustawione?
 - 1908 jest z tyłu.
 - Pasuje, dodamy ci na czoło 1925 a 1908 zostanie. Janek! - woła maszynistę przetokowego - bierz manewrowego, wyjedźcie 1925 z pierwszego i dodajcie na czoło na szósty a urwijcie z tyłu 1908.
Ostatecznie wyjeżdżam jednostkami 1923 i 1925. O dziwo - wyjeżdżam planowo. Jak to jest, że mimo nieustannego mętliku pociągi wyjeżdżają zgodnie z rozkładem - pozostanie chyba niepojętą tajemnicą Grochowa. Widocznie jakiś „genius loci" unosi się nad tym miejscem...

 

Pociąg 12243 obsługiwany jest zasadniczo przez skład wagonów piętrowych z lokomotywą, jedynie dziś wyjątkowo składa się z jednostek. Jutro będzie zamknięcie toru na szlaku Warka - Grabów nad Pilicą i wszystkie obiegi składów są pozmieniane. Jadę w planie „piętrusa", zatem przez Centralną. Jedna z nielicznych okazji do jazdy po torach dalekobieżnych. Most, hamowanie kontrolne - i miła niespodzianka: hamulec „bierze" równiutko na obu jednostkach a do tego klocki piszczą ocierając sięo koła. To jeden z moich ulubionych odgłosów kolei. Może być fajnie! Zamieszanie przy wyjeździe z Grochowa odchodzi w niepamięć, ważne jest „tu i teraz". Na Centralnej zatrzymuję się z piskiem, jak za dawnych lat. Co prawda dwie EN57 to nie to samo co piętnaście pulmanów, ale megafonowe komunikaty udało się nieco zagłuszyć...

 

Ruszyłem z Zachodniej, rozjazdy kierują mnie w tor 1R. Na wysokości budynku podstacji odzywa się alarm w radiotelefonie. Stoimy. Lawina wywołań, rozmowy nakładają się jedne na drugie, trudno coś zrozumieć. Na węźle warszawskim często tak bywa. Wreszcie mogę się wcisnąć:
 - Zachodnia dalekobieżna, 12243 odebrał alarm, czy są jakieś wiadomości na ten temat?
 - Nie ma przeszkód, można jechać dalej.
 - Zrozumiałem, dziękuję.
No to jedziemy.

 

Okęcie „trzyma" pod wjazdem, krzyżujemy pociąg z przeciwka. Korzystam z nieplanowego postoju i otwieram boczne okno. Na opadłych liściach szeleści mżawka. Wieczór jest zamglony i jak na tę porę roku ciepły. Przybrane w opalizującą aureolę światło semafora wysyła przed siebie wąski stożek czerwieni stopniowo niknący w ciemności i mgle. Stoję w oknie i wchłaniam w siebie to niesamowite „coś" - połączenie widoku, zapachu, odgłosów i jakiejś nieokreślonej nostalgii w jeden przedziwny, nieopisywalny słowami koktajl...
Parzysty osobowy przejechał, zaraz też sroga czerwień zmieniła się w zielono-pomarańczową radość - sygnał S10. Jedziemy.
Szkoda że semafor nie był kształtowy...

 

Mżawka znaczy na przedniej szybie swoje drobniusieńkie cętki, mgła to gęstnieje, to rzednie... Tylko noc jest wciąż jednakowo ciemna. Do Radomia bez wydarzeń. Jednostki przechodzą na pociąg 6027 do Skarżyska, ja idę na tor 9 gdzie przyjmuję EN57-1593 i EN57-1742. To będzie pociąg 21220 do Warszawy Wschodniej. 3.18 z Radomia. Mżawka przestała padać, mgła zrzedła. Sobota, więc podróżnych mało, postoje na przystankach krótkie, trzeba uważać żeby nie zrobiło się „przed czasem". Jazda idzie planowo i spokojnie. Tak już do samego końca.

komentarze (9) | dodaj komentarz